ΔΟΛΟΠΕΣ ΚΑΙ ΔΟΛΟΠΙΑ απο τον ΙΣΤΟΡΙΚΟ κυρ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟ ΕΥΘΥΜΙΟ

ΟΜΙΛΙΑ ΣΕ ΑΘΛΗΤΕΣ ΣΤΑ ΛΟΥΤΡΑ ΣΜΟΚΟΒΟΥ

O αγώνας και η προσπάθεια βελτίωσης των συνθηκών της ζωής, υπήρξε η πρώτη καθoριστική φροντίδα του ανθρώπου, από τότε που άρχισε να αντιμετωπίζει συστηματικά τη γύρω φύση και το περιβάλλον. Κι αυτό ακριβώς τον έκανε να επιζητά διαρκώς, όλο και καλύτερες συνθήκες και να ανακόπτει την προσπάθεια του αυτή, μόνο όταν εύρισκε ένα μέρος από αυτές η περισσότερο από εκείνο που ζητούσε. Στην αρχή ακριβώς αυτή
υπήκοντας και οι άγνωστοι στους πολλούς Δόλοπες ένα μικρό και ολιγάριθμο γηγενές ελληνικό φύλο, μετά από διαρκείς μετακινήσεις, περιπλανήσεις και δοκιμασίες, ήρθε από παρά πολύ παλιά και καταστάλαξε σε τούτη εδώ την περιοχή, αφού βρήκε εδώ εκείνο που επιζητούσε, την

Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΜΟΚΟΒΟΥ

Σου στέλνω μελέτη περί ελληνικής ετυμολογίας του ΣΜΟΚΟΒΟΥ διότι είναι αηδία να θεωρείται σλαβικό τοπωνύμιο ενώ είναι πανάρχαιο ελληνικό. Προ 7μήνου εστάλη στην εφημερίδα της Καρδίτσας αλλά δεν το εδημοσίευσαν… έρωσσο Γρηγόρης Μπέλλος

Η ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΜΟΚΟΒΟΥ

Η ετυμολογία του ΣΜΟΚΟΒΟΥ είναι ιδιαιτέρως πολύπλοκη λόγω κυρίως της παλαιότητός της και της δυναμικής της γραικοπελασγικής γλώσσης, η οποία, ένεκα της πλαστικότητος και του πλούτου της, έχει διαφοροποιηθή στις μέρες μας τόσο πολύ που φαίνεται σαν άλλη γλώσσα.

Προσεγγίζοντας επομένως με τον δέοντα σεβασμό την αιολοδωρική λέξι-τοπωνύμιο ΣΜΟΚΟΒΟΝ, την ετυμολογούμε αναλύοντάς την σε τέσσερις ξεχωριστές ενότητες οι οποίες συνθέτουν το όλον.

Οι τέσσερις ενότητες είναι:

            1…το αρχικό -Σ- μόνο του

            2…η ρίζα ΜΟ-

            3…η ρίζα ΚΟ-

            4…Η λέξις ΟΒΟΝ.

«Στου Καταχλώρου το βουνό πουλί να μη λαλήσει, και αν λαλήσει το πουλί φωλίτσα να χτίσει».

«Στου Καταχλώρου το βουνό πουλί να μη λαλήσει, και αν λαλήσει το πουλί  φωλίτσα να χτίσει».

Έλεγαν παλιά για την κατάρα μιας μάνας πουστρεφόταν προς τον Κατάχλωρο, το βουνό που αποτελεί σημείο αναφοράς για το χωριό μας καιπου αγκάλιασε και έθρεψε γενιές και γενιές στο πέρασμα των χρόνων. Φιλοξένησε στους πρόποδές του οικογενειάρχες ανθρώπους που πάλευαν καθημερινά για ένα κομμάτι ψωμί, άντρωσετις ψυχές τους και πέτρωσε τα κουρασμένα από το πολύωρο περπάτημα πόδια τους σαν το βράχο του.Ας γυρίσουμε λίγο πίσω και ας δούμε τη ζωή εκεί όπως αυτή κυλούσε πριν από δεκαετίες. Επιχειρώντας δε να κάνουμε την απογραφή του πληθυσμού (με πιθανότητες λαθών ή παραλείψεωνίσως), θα δούμε τις τοποθεσίες που επέλεγε κάθε οικογένεια να στήσει το νοικοκυριό της και να πορευτεί στο χρόνο.

Τα ξεφλουδίσματα στο Σμόκοβο απο την εφημερίδα ,,ΤΟ ΣΜΟΚΟΒΟ”

Τα ξεφλουδίσματα στο Σμόκοβο απο την εφημερίδα ,,ΤΟ ΣΜΟΚΟΒΟ”

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΑ

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι Της Πάτρας Τεφτίκη

Τα ξεφλουδίσματα στο Σμόκοβο Αν ανοίξει κανείς το λεξικό και κοιτάξει τη λέξη «ξε- φλουδίσματα» θα δει πώς ερμηνεύεται ως αφαίρεση της φλούδας, αποφλοίωση. Αν ρωτήσει ένα ηλικιωμένο συγχωριανό μας, θα του πει πως τα ξεφλουδίσματα ήταν ένα πανηγύρι, μια ζεστή και όμορφη γιορτή, κάτι σαν ιε- ροτελεστία που αρχίζει και τελειώνει με μεράκι, κέφι και προπαντός με σεβασμό και αξιοπρέπεια στις ανάγκες εκείνης της εποχής. Τα ξεφλουδίσματα λοιπόν έπρεπε να γίνουν το μήνα Σεπτέμβριο και Οκτώβριο, γιατί τότε ήταν έτοιμα τα καλαμπόκια. Ο κάθε νοικοκύρης συγκέντρωνε τη σοδιά του έξω από την αυλή του ή ακόμη μέσα στο σπίτι του, ανά- λογα με τις καιρικές συνθήκες. Τα καλαμπόκια ρίχνονταν άτακτα το ένα πάνω στο άλλο και έπερναν τη μορφή σωρού και στο σωρό ο κάθε νοικοκύρης τα άφηνε 3-4 μέρες, έτσι ώστε το φύλλο να μαλακώσει και να αφαιρείται πιο γρήγορα. Καλούσε γείτονες, συγγενείς και φίλους, μαζεύονταν ως και 20-25 άτομα και κάθονταν γύρω-γύρω από το σωρό για να αρχίσουν την εργασία. Σε μια μεριά πετούσαν το καλαμπόκι και πίσω τα φύλλα. Απ΄ όλα τα καλαμπόκια

Νερόμυλος απο την εφημερίδα ,,ΤΟ ΣΜΟΚΟΒΟ'’

Νερόμυλος απο την εφημερίδα ,,ΤΟ ΣΜΟΚΟΒΟ'’

Για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νέοι Της Πάτρας Τεφτίκη

Είπα να ρωτήσω ένα παλιό μυλωνά που έπινε καφέ πρωϊ – πρωϊ στο καφενείο, τον Στέφανο Ζυγούρη 70 χρονών, πρώην μυλωνά στον Παλιόμυλο. Ξεκινώντας την κουβέντα μας προσπάθησε να μου δώσει μια οπτική εικόνα του νερόμυλου, περιγράφοντας τα μέρη από τα οποία αποτελούνταν: Μια φτερωτή, δυο πέτρες στρόγγυλες, ένα κορίκι (δεξαμενή) και μια ξύλινη καρούτα με δόγες δέντρινες και στε- φάνια λαμαρίνας. Άλεθε σιτάρι, καλαμπόκι, κριθάρι, βρώμη και γενικά όλα τα δημητρια- κά. Φτάσαμε στον τρόπο με τον οποίο γινό- ταν η κίνηση και επιτυγχάνονταν ο στόχος δηλαδή ο καρπός να γίνει με τη δύναμη του νερού, αλεύρι. Το νερό λοιπόν είπε ο μπάρμπα Στέφος έπεφτε στην καρούτα και από εκεί στην φτερωτή. Η φτερωτή στηριζόταν πάνω στο σφούγγι. Η κίνηση μετεδίδονταν στην πάνω πέτρα και με το κούνημα άρχιζε ο καρπός λίγο-λίγο να πέφτει μέσα στις πέτρες που γύριζαν και να γίνεται αλεύρι. Κά- τω από τις πέτρες

ΟΜΙΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ Δ.ΤΕΡΤΙΠΗ ΣΤΟΝ 4ο ΑΓΩΝΑ ΔΡΟΜΟΥ ΔΟΛΟΠΩΝ

Γιάννης Κ. Γιαννόπουλος
ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΤΟΠΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΑΣ 

Κύριε Ταλιαδούρο υφυπουργέ παιδείας, Κύριε Δήμαρχε Μενελαΐδας Κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι, Κύριες και κύριοι, Αθλητές και Αθλήτριες του σημερινού αγώνα δρόμου, όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος διοργανώνεται ο αγώνας δρόμου από τον Κέδρο στα Λουτρά Σμοκόβου. Η οργανωτική επιτροπή θέλοντας να τιμήσει ένα σπουδαίο στρατιωτικό και πολιτικό άνδρα, ονομάζει το φετινό αγώνα δρόμου, ως Αγώνα δρόμου του Τερτίπη Δημητρίου, και βάζει την προτομή του στα μετάλλια των αθλητών. Ο Τερτίπης Δημήτριος γεννήθηκε στη Στυλίδα Φθιώτιδας, το 1847 και κατετάγη ως υπαξιωματικός στον Ελληνικό στρατό.